[Fic] Love Melody ♪♫ เพลงที่ 10

posted on 02 May 2011 14:17 by rainbobow in LoveMelody
Title : [Fic] Love Melody ♪♫ เพลงที่ 10
Couple : Junhyung x Hyunseung
Author : bozang
Author’s Note : ขอโทษทุกท่านที่ต้องการความหวานจากเพลงนี้
Rate : PG-13









♪♫ Love Melody ♪♫
เพลงที่ 10






ในที่สุดก็มาจนได้...

ร่างสูงยืนมองตึกสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า สูดลมหายใจเข้าก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไป
ภายใน ชั้นหนึ่งเป็นเคาเตอร์ประชาสัมพันธ์ มีตัวอักษรตัวใหญ่ติดอยู่ที่กำแพงด้านหลัง

'NB music'

เขามาที่นี่... ตามเสียงร้องของหัวใจตัวเอง
ทั้งเพื่อความรัก และความฝัน




สองวันแล้วหลังจากที่เขาจูบฮยอนซึง
สองวันแล้วที่เขาไม่ได้เจอหรือแม้แต่พูดคุยกับอีกฝ่ายเลย

แต่อีกไม่ถึงสองนาทีข้างหน้านี้เขาจะได้เจอกับฮยอนซึงแล้ว
ควรจะทำตัวยังไงดีนะ?


มือหนาผลักเข้าไปในประตูห้อง มันเหมือนเป็นห้องประชุมเล็กๆ ข้างในนั้นมีคนอยู่ 3-4 คน
ฮยอนซึงนั่งอยู่ในห้องก่อนแล้ว ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเบิกตากว้างเล็กน้อยที่เห็นเขา

"มาพอดีเลย นั่งสิ" ชายคนหนึ่งเชื้อเชิญให้เขานั่ง





จาก การคุยกันไม่นาน บทสรุปก็คือ ทางค่ายสนใจในเพลงของพวกเขาและต้องการจะขอซื้อมัน ส่วนในอนาคตนั้น ยังไม่มีอะไรที่แน่นอนว่าจะให้ฮยอนซึงหรือจุนฮยองทำงานร่วมกับค่ายนี้อย่าง จริงจัง

"ผมไม่ขาย" จุนฮยองกล่าวเสียงดังฟังชัด หันไปถามเจ้าของเพลงอีกคน "นายล่ะ ว่าไง?"

ฮยอนซึงส่งยิ้มจางๆ ให้เขา ก่อนจะตอบเหมือนกันว่าไม่ต้องการขายผลงานเพลงชิ้นนี้

แน่ล่ะ.. มันเป็นเพลงรักเพลงแรกของเขา
เป็นเพลงที่ทำให้เขาได้รู้จักคำว่า 'รัก'
มูลค่าของมันมากกว่าเงินที่จะได้รับมาไม่รู้กี่เท่า


"สรุปว่าพวกนายไม่ต้องการขาย... ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่ต้องการ?" โปรดิวเซอร์หนุ่มถาม

"ผมแค่ต้องการโอกาส" จุนฮยองตอบ

"ถ้า งั้น.. ก็ติดต่อมาแล้วกัน ถ้ามีเพลงที่อยากเสนอ" ชายคนเดิมยื่นนามบัตรออกมาจากกระเป๋า "ติดต่อฉันได้โดยตรง.. หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกัน"



แล้วมันก็สิ้นสุดลงแค่นั้น การพูดคุยกับคนของค่ายเพลงชื่อดัง
ทั้งสองคนลงลิฟท์ตัวเดียวกัน ในที่แคบๆ นั้น บรรยากาศแสนจะอึดอัด

จุนฮยองไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี

ควรจะขอโทษอีกครั้งรึเปล่า สำหรับเหตุการณ์ในวันนั้น หรือจะปล่อยให้เลยตามเลย ทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นดี?


คิดวนไปวนมาจนประตูลิฟท์เปิดออกที่ชั้น 1

สุดท้าย จุนฮยองก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาเดิมๆ


"นายจะกลับยังไง?"
สิ้นคิดชะมัด นึกต่อว่าตัวเองในใจ.. แต่ก็ยังคิดในแง่ดีว่า มุกเดิมๆ นี้มันก็ได้ผลทุกครั้งไม่ใช่หรือไง...


"พี่ชายฉันมารับนะ ไปก่อนนะ พี่รออยู่แล้ว"

ใบ หน้าสวยส่งยิ้มให้เขาบางๆ เดินจากไปหาชายหนุ่มหน้าคมที่หันมาหลิ่วตาใส่เขาเล็กน้อย แขนแกร่งข้างนั้นกอดคอฮยอนซึงอย่างสนิทสนม ก่อนจะพากันขึ้นรถสปอร์ตคันหรูออกไป



พี่ชายงั้นหรอ?
ถึงหน้าจะไม่เหมือนกันเลยสักนิด แต่จุนฮยองภาวนาขอให้เป็นพี่ชายจริงๆ ก็แล้วกัน








คนคนนึงจะอดทนต่อความคิดถึงได้มากสักแค่ไหนกัน?

ยงจุนฮยองถามตัวเอง.. นึกภาวนาให้เข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปที่เลข 9 เร็วๆ สักที

เพราะเมื่อนั้น เขาก็จะไปหาฮยอนซึงที่ห้อง...
และมันจะเหมือนเคย เหมือนกับที่เคยเป็น
ฮยอนซึงจะเปิดประตูให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ถามเขาว่าจะดื่มน้ำอะไรแล้วก็หยิบการ์ตูนออกมาให้

ถึงตอนนั้น... เขาอาจจะถามฮยอนซึงอีกครั้งเรื่องพี่ชาย เขาจะบอกความรู้สึกของเขาที่มี






ยงจุนฮยองดูนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง... เข็มสั้นของมันเกือบถึงเลข 9 แล้ว
เพราะเขากะเวลาผิดไป หรือเพราะเขารีบร้อนเกินไปก็ไม่รู้
แต่เอาเถอะ จะเวลาไหนก็ไม่ต่างกัน ขอแค่เป็นที่เดิม กับคนคนเดิมก็พอ

ร่างสูงยกมือขึ้นเคาะประตูห้องเหมือนเคย
เขาชอบเคาะประตูมากกว่ากดกริ่ง คงเพราะเสียงไม้มันฟังดูอบอุ่นกว่าเสียงหวีดแหลมนั่น

แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาเงยหน้าขึ้นไปมองตัวเลขเหนือบานประตู เลขก็เลขเดิม ประตูก็บานเดิม ห้องก็ห้องเดิม

เคาะอีกสองสามครั้ง ไม่มีคนออกมาเปิดประตูแล้วจึงหันไปพึ่งกริ่งข้างๆ ประตูแทน

แต่ก็ยังเหมือนเดิม
นอกจากเสียงกริ่งมีเพียงความเงียบ...


ยงจุนฮยองทรุดตัวลงนั่งพิงประตูบานนั้น
ก็แค่รอ ...ขอให้คนคนเดิมกลับมาเสียที










ยามเย็นของวันจันทร์ที่มหาวิทยาลัยค่อนข้างครึกครื้น
ที่ลานกลางคณะยังเต็มไปด้วยนักศึกษามากมาย จากหลายเอก นั่งรวมกลุ่มกัน บ้างก็กินข้าง บ้างก็คุยกันไปเรื่อย

และที่ตรงนั้น ก็มีจางฮยอนซึงที่นั่งอยู่ ถูกห้อมล้อมด้วยเพื่อนๆ หลายคน ทั้งชางซอน กิกวัง ดงอุน โยซอบ และดูจุน

ฮยอนซึงไม่ได้เข้าไปร่วมกับบทสนทนานั้นมากมาย เขาเพียงแค่ร่วมหัวเราะไปบ้างในบางครั้ง ตอบเวลาที่มีคนถาม

เพราะสายตาของเขามองเลยออกไปหาใครคนหนึ่ง
คนที่มักจะนั่งอยู่ในตำแหน่งตรงนี้...


ไวเท่าความคิด คนที่ถูกคิดถึงก็เดินตรงมา นั่งลงร่วมในวงสนทนาด้วยเช่นกัน


"ไอ้เพื่อนห้อย ไปไหนมาวะคร้าบ"

"ไปส่งงาน" พูดตอบดูจุน แต่ตาดันมองอีกคนที่นั่งฟังอย่างสนใจ

มีเรื่องที่อยากคุยกับฮยอนซึงตั้งมากมาย แต่มันไม่ใช่ในเวลานี้ ในที่ตรงที่มีคนอื่นเยอะแยะแบบนี้
อยากถามเรื่องพี่ชายคนนั้น อยากถามว่าทำไมเมื่อคืนไม่ได้นอนที่ห้อง อยากพูดอยากคุยทุกอย่าง...


"ฮยอนซึง.. นาย.. ออกมานี่หน่อย"

พูดพลางลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่ยังนั่งลงได้ไม่ถึงห้านาที
ร่างบางลุกตามออกไปด้วยหัวใจที่เต้นรัว




จุนฮยองเดินนำมาหยุดอยู่ที่สวนเล็กๆ บริเวณคณะ
ที่ที่มักจะปลอดคนเสมอ และเป็นที่ที่จุนฮยองมักจะมานั่งปลีกวิเวกในเวลาที่ต้องการอยู่คนเดียว


"ฮยอนซึง... นาย.. ไม่อยากขายเพลงนั้นงั้นหรอ?"
ออกจะเป็นคำถามที่นอกประเด็นไปหน่อย แต่ก็คงแปลกๆ ถ้าขึ้นด้วยคำถามอื่น

"อื้อ ไม่อยาก บอกแล้วไง ว่าเพลงนี้เป็นเพลงแรกของฉัน"

"ดี ถ้างั้น..จะทำเพลงใหม่ก็บอกฉันก็แล้วกัน.."

"แน่นอน" ฮยอนซึงพยักหน้าเบาๆ ส่งยิ้มจางๆ เช่นเคย

"แล้วเมื่อคืน นาย..." ร่างสูงหยุดคำถามไว้แค่ครึ่ง จะถามไปเลยว่าเมื่อคืนไปอยู่ที่ไหนมันออกจะแปลกๆ ไปไหม "นายหลับฝันดีรึเปล่า?"

ฮยอนซึงอึ้งกับคำถามพักนึง แต่ก็ตอบมันออกมา "ก็หลับ แต่ไม่ได้ฝัน ทำไมหรอ?"

"เปล่า ก็ถามเฉยๆ เห็นที่ห้องมีชาตั้งเยอะ" ก็พูดจาเบี่ยงไปได้เสียทุกครั้งสินะจุนฮยอง


"อ๋อ.. เมื่อคืนฉันไม่อยู่ห้อง ไปนอนบ้านพี่น่ะ"

แล้วสิ่งที่จุนฮยองอยากรู้ก็โผล่ออกมา.. ทั้งเรื่องเมื่อคืน เรื่องพี่ชายคนนั้น



แต่ไม่ทันได้ถามอะไรต่อ ก็มีบุคคลที่ 3 เข้ามาขัดจังหวะจนได้
คนที่จุนฮยองกำลังนึกถึงอยู่พอดี

ไอ้พี่ชาย.. ตามน้องมาถึงมหา'ลัยเลยหรอวะ!


"อยู่นี่เอง ให้หาตั้งนาน" คนที่เข้ามาใหม่เอ่ยกับน้องชาย จับไหล่บอบบางคู่นั้นไปด้วย


"ขอโทษฮะพี่ท๊อป.. จุนฮยอง นี่พี่ซึงฮยอน หรือเรียนพี่ท๊อปก็ได้ เป็นญาติฉันเอง"

ดูเหมือนคำว่า 'ญาติ' ของฮยอนซึงจะช่วยทำให้เขาอุ่นใจขึ้นมาเปราะนึง



"ไหนเมื่อคืนยังบอกไม่ใช่ญาติอยู่เลย" ร่างใหญ่หันมาพูดท้วง

"อ่า.. ก็... ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาตินั่นแหละพี่ท๊อป"

แล้วความอุ่นใจก็ถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย
ตกลงเป็นหรือไม่เป็นกันแน่?



"คือว่า ย่าของฉันกับย่าพี่ท๊อปเราสนิทกันมากน่ะ สนิทกันจนเป็นพี่น้องร่วมสาบานเลยนะ"

หน้าสวยหันมาพูดกับร่างสูงที่ยืนฟังนิ่งๆ
พอจะเข้าใจเรื่องราวแล้ว.. แต่ก็ไม่ได้พูดตอบรับอะไรออกไป



"เสร็จ รึยังฮยอนซึง" ผู้เป็นพี่ชายเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบนั้น "ไปช้าเดี่ยวคุณย่าก็ดุหรอก คุณแม่พี่อีก นายก็รู้หนิว่าแกขี้วีนน่ะ"

"เอ่อ.. พอดีวันนี้มีรวมญาติน่ะ ฉันไปก่อนนะ" ร่างบางหันมาอธิบายให้ร่างสูงที่ยื่นอยู่นิ่งๆ ฟัง โบกมือลาแล้วรีบเดินตามพี่ชายออกไป


ส่วนจุนฮยองยังยืนอยู่ที่เดิม มองตามคนที่เดินจากไป
พี่ชายคนนั้นพาดแขนลงบนไหล่ฮยอนซึงเหมือนเมื่อวาน
ส่วนท่าทีของฮยอนซึงก็ดูผ่อนคลายซะเหลือเกิน

แวบนึงเขาเห็นใบหน้าคมของพี่ชายฮยอนซึงเหลียวหลังมามองเขาพลางยิ้มเยาะ

จุนฮยองกำหมัดแน่น
นึกโมโหนิดๆ แต่จะทำอะไรได้


จางฮยอนซึงเป็นใคร.. แฟนก็ไม่ใช่
แล้วหมอนั่นเป็นใคร.. ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ


เฮอะ!










TBC
 
อ่านจบแล้วก็ช่วยเม้นกันหน่อยนะค้าาา

edit @ 2 May 2011 14:21:45 by rainbobow

Comment

Comment:

Tweet

สนุกมากๆๆค๊าา
ชอบมากกจริงๆ
อัพไวๆนะคะ ติดตามอยู่ อยากอ่านต่อมากมาย
ตกลงว่าท๊อปนี่ยังไงกับสวยซึงกันนะ
โจ๊กกหึง >[]<

#3 By Minmin (49.230.24.236) on 2011-05-03 03:25

จะติดตามต่อไปนะคะ
จะรอ จะรอ ค่ะ

ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ น่ารัก แบบนี้นะคะ
ชอบมากมาย ชอบที่สุด รักจุนซึง ^///^

#2 By MUA (49.230.24.236) on 2011-05-02 23:50

เราตามมาจากบอร์ดบีสท์ค่า big smile

มาเม้นให้กำลังใจ เราชอบฟิคคุณนะ

โดยเฉพาะตอนนี้มีท็อปทีรัก(ของเรา)มาเป็นก้าง ยงกุนที่รัก(ของเราเช่นกัน-*-) จะทำอย่างไรต่อไปฮึ

รีบๆบอกสวยซะว่าแกชอบเค้า รู้นะว่าสวยก็ชอบแกเหมือนกัน

ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆค่า

#1 By lumo (124.121.113.198) on 2011-05-02 23:46