[Fic] Love Melody ♪♫ เพลงที่ 8

posted on 02 May 2011 14:14 by rainbobow in LoveMelody
Title : [Fic] Love Melody ♪♫ เพลงที่ 8
Couple : Junhyung x Hyunseung
Author : bozang
Author’s Note : งุงิ อิอิอิอิ
Rate : PG-13








♪♫ Love Melody ♪♫
เพลงที่ 8







ไม่บ่อยนักที่ยงจุนฮยองมีคนมานั่งเรียนขนาบข้างสองคน...
เพราะ ปกติก็เห็นจะมีแต่อีชางซอนเพื่อนซี้ที่เรียนเอกเดียวกันก็เท่านั้น ส่วนอีกข้าง ถ้าไม่เป็นผนัง ก็เห็นจะเป็นกระเป๋าของเจ้าตัวที่ถูกนำมาวางกันที่ไว้เล่นๆ จึงเป็นที่แปลกตาเหลือเกินที่จุนฮยองเรียกใครอีกคนมานั่งด้วย

และ แปลกยิ่งกว่าเมื่อคนคนนั้นคือ จางฮยอนซึง.. คนที่จัดอยู่ในหมวด rare item ของเมเจอร์ เพราะทั้งหาตัวยาก แถมไม่ค่อยสังคมกับใครสักเท่าไหร่


"ฟังสิ" ทันทีที่คนหน้าหวานนั่งลง ร่างสูงก็จัดการยื่นเจ้าหูฟังที่เสียบจากไอโฟนของตัวเองให้

"อะไรหรอ?"

ร่างสูงไม่ตอบ หากแต่จัดการสวมมันเข้าให้ข้างหนึ่ง ทำเองเจ้าตัวต้องรีบกระวีกระวาดสวมอีกข้างหนึ่งเองเพราะกลัวอีกคนจะทำให้

เพียงแค่เริ่มต้นเพลงหัวใจของเขาก็สั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น
เพราะฮยอนซึงจำได้.. นี่มันเพลงที่เขาแต่งนี่นา

เสียงใสๆ ของตัวเองที่ได้ยินผ่านหูฟังสีขาวทำเอารู้สึกเคอะเขินไม่น้อย
ยิ่งคิดว่าคนข้างๆ คงได้ยินมันไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้วอีก

น้ำเสียงเท่ๆ ก็สอดแทรกเข้ามาในท่อนแรพได้อย่างลงตัว ไม่โดดและไม่ขัดกับเพลงเลยแม้แต่นิดเดียว

เพลงมันเพราะ... เพราะที่สุดที่ฮยอนซึงเคยฟังมาเลย
ใบหน้าหวานยิ้มแก้มปริอย่างมีความสุขอยู่กับตัวเองจนจบเพลง


"จุนฮยอง ขอบคุณนะ ขอบคุณมากๆ เลย" หน้าหวานหันไปขอบคุณพลางโค้งหัวลงเล็กๆ

จุนฮยองยิ้มรับก่อนเอื้อมมือไปดึงหูฟังคืน

"เพลงเพราะมากๆ เลย ท่อนของนายก็เจ๋งมากๆ เลย" ฮยอนซึงยังไม่หยุดที่จะชื่นชมต่อไปด้วยความดีใจ


"ของมันแน่อยู่แล้ว.. เนื้อเพลงของนายก็เหมือนกัน"


คำพูดเรียบๆ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด
เพียงแค่นี้ หัวใจคนฟังก็ล่องลอยไปไกลเสียแล้ว







จุนฮยองนั่งเล่นเกมในไอโฟนของตัวเองเหมือนอย่างเคย..
แต่ที่ไม่เหมือนคงจะเป็นคนข้างๆ ที่คอยชำเลืองตามองอย่างสนใจ

ในคาบเรียนรวมที่ยังคงมีเนื้อหาน่าเบื่อเหมือนเดิม
เพียงแต่วันนี้คนเรียนกลับไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด

เพราะเกมในมือ หรือเพราะคนข้างๆ ?

จุนฮยองรู้คำตอบนั้นดี...



"เล่นบ้างไหม?" พูดเรียบๆ โดยไม่ได้หันไปมองหน้าคนที่พูดด้วย ตาคมยังจับจ้องที่เกมที่กำลังเล่นอยู่

"ได้หรอ?"

คนฟังไม่ตอบ เพียงแต่กด pause เกมไว้แล้วยื่นไปให้คนข้างๆ

"เอ้า" เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ฮยอนซึงรับไอโฟนเครื่องนั้นมาแต่โดยดี นิ้วกลมๆ กดเล่นเกมนั้นอย่างงุ่มง่าม

ก็เกมนี้ฮยอนซึงไม่เคยเล่นนี่นา.. เพิ่งจะนั่งดูจุนฮยองล่นเมื่อกี้เป็นครั้งแรกเลย

"ไม่ได้เรื่อง" หลังจากเกมโอเวอร์ในเวลาไม่นานเจ้าของเครื่องก็ดึงมันกลับไปก่อนจะเล่นให้อีกฝ่ายดูอ
ีกครั้ง


และนี่คงเป็นอีกครั้งที่ฮยอนซึงเห็นว่าจุนฮยองใจดีเหลือเกิน...










หลังจากหมดคาบการเรียนแสนเบื่อหน่ายจุนฮยองกับฮยอนซึงก็รีบรุดหน้าไปหาอาจารย์ผู้สอน
คนเดิม

อาจารย์สาวที่เคยมอบหมายให้เขาสองคนไปแต่งเพลงนั่นเอง

"นี่ครับ" จุนฮยองยื่นซีดีแผ่นจิ๋วให้อีกฝ่าย

"นี่เพลงของพวกเธอ?"

"ครับ" ฮยอนซึงตอบพร้อมยิ้มเขินๆ "ยังไงก็ฝากด้วยนะครับ" พูดพร้อมโค้งให้อาจารย์สาวอย่างนอบน้อม

"ได้ เลยจ้ะ" เธอยิ้มไปที่ฮยอนซึงอย่างเอ็นดู เสียงหัวร่อต่อกระซิกเกิดขึ้นเป็นระยะๆ ไม่ใช่แค่นั้น อาจารย์นั่นยังลูบหัวฮยอนซึงเสียด้วย


และแน่นอนจุนฮยองเพียงแค่ยืนมองอย่างระอาก่อนจะเดินออกไปเฉยๆ โดยไม่ได้บอกลาอาจารย์หรือใคร


รู้อยู่แล้วล่ะว่ายัยอาจารย์นั่นชอบฮยอนซึงเป็นพิเศษ
แต่ก็ยังหงุดหงิดที่มันออกนอกหน้ามากไปรึเปล่า?
เฮอะ...







"เดิน เร็วจัง" เสียงบ่นอุบอิบพลางหอบดังขึ้นข้างๆ เขา จุนฮยองแค่หันไปมองเล็กน้อยก่อนจะเดินต่อไป จนกระทั่งหยุดลงเมื่อเจอกลุ่มเพื่อนนั่งอยู่

"เฮ้... มาด้วยกันเลยนะ" ดูจุนพูดแซวหน้าระรื่นเช่นเคย

"พอดีอยู่คุยกับอาจารย์เรื่องเพลงน่ะ เพลงเสร็จแล้ว เอ่อ.. จุนฮยอง ฉันขอไฟล์เพลงด้วยสิ"

"อืม" ตอบสั้นๆ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ตัวเองให้ ฮยอนซึงรับมันมาก่อนจะยืนกดมันอยู่นานเสียนาน

ใช้โทรศัพท์รุ่นเดียวกันแท้ๆ... จุนฮยองมองก่อนจะดึงมันออกมาจากมืออีกฝ่าย กดส่งให้เสร็จอย่างง่ายดาย

"ขอบคุณนะ"

"อืม" ตอบรับเบาๆ ในลำคอแบบไม่ใส่ใจก่อนจะหยิบของลุกออกไป








ยงจุนฮยองเป็นคนขี้หึงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน???

ร่างสูงนั่งถามตัวเองวนไปมา

ตั้งแต่มีแฟนครั้งสุดท้ายตอนมัธยมปลาย จำได้ว่าตอนนั้นเขาแทบไม่หึงหวงเธอเลย
แต่คงเพราะตอนเลิกกันครั้งนั้นมันยังทำเขาเจ็บฝังใจ

เฮอะ... ก็เธอดันแอบไปมีคนอื่นนี่สิ
คนอื่นที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนใกล้ๆ ตัวของเธอเอง

แล้วตั้งแต่การเลิกราครั้งนั้น จุนฮยองก็ไม่เคยชอบใครอีกเลย


จนกระทั่งตอนนี้...


จุนฮยองยกกระป๋องโค้กในมือขึ้นดื่มอีกครั้ง
หวังจะช่วยให้มันดับอาการร้อนรุ่มในใจ
เพราะความรู้สึกไม่ดีเล็กๆ ที่หงุดหงิดใส่ฮยอนซึงทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องเลยแท้ๆ

ควบคุมตัวเองหน่อยสิวะ!







แล้ววันนี้ยงจุนฮยองก็ไม่ได้เจอจางฮยอนซึงอีกเลย

จนกระทั่งที่สองขาของเขามาหยุดอยู่หน้าห้องเดิม

สามทุ่มครึ่ง... อาจจะดึกไปสักหน่อย แต่ก็เป็นช่วงเวลาปกติที่เขามักจะมาที่นี่

ร่างสูงกำมือแน่นเพื่อเคาะประตู แต่ไม่ทันแตะถูก ประตูบานเดิมก็ถูกเปิดออกเสียก่อน


"จุนฮยอง! / ไอ้จุน!"


เสียงร้องของกิกวังกับดงอุนประสานขึ้นพร้อมกันแทบจะทันที


กิกวังกับไอ้ดงอุนมาอยู่นี่ได้ไงวะ! คนแรกไม่แปลกเท่าไหร่แต่คนหลังนี่สิ
อ้อ ลืมไป เดี๋ยวนี้ไอ้อุ่นมันสนิทกับฮยอนซึงแล้วนี่


"แกมาทำอะไรวะ?" ไอ้ดงอุนถาม ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างคนรู้ทัน

"มาหาฮยอนซึงใช่ไหม?" กิกวังพูดคำตอบแทนให้ แหงล่ะ มาห้องฮยอนซึงจะให้มาหาใครได้

"อืม" จุนฺฮยองกระแทกเสียงเล็กๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง บอกลาสองคนนั้นที่ดูเหมือนกำลังจะกลับแล้วก็ปิดประตูดัง ปัง!

ตาคมมองหาเจ้าของห้องจากห้องเล็กๆ นี่
ดูเหมือนฮยอนซึงจะอยู่ในห้องน้ำ แสงไฟที่ลอดออกมาทั้งยังมีเสียงน้ำไหล

และถ้าหูของเขาไม่เพี้ยนไป เขาได้ยินฮยอนซึงกำลังฮัมเพลงเบาๆ

เพลงของเรา...





จุนฮยองนั่งรอเจ้าของห้องที่โซฟาตัวเดิม ไม่นานนัก ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก


"จุนฮยอง!" คนสวยร้องออกมาอย่างตกใจ อันที่จริงอีกคนก็ตกใจไม่แพ้กัน


แหงล่ะ.. ฮยอนซึงตอนนี้มีแค่ผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียวที่พันท่อนล่างเอาไว้

ร่างสูงหันหน้าเข้าหากำแพงโดยอัตโนมัติ

ถึงไม่ได้จงใจมองแต่ก็เห็นเต็มสองตา
จำอะไรไม่ได้มากหรอก.. ก็แค่ ขาว.. ขาว.. ขาว...


"โทษที" พยายามพูดเสียงให้เป็นปกติ "ไม่ได้บอกก่อนว่า.. จะ มา"


เสียงตอนท้ายขาดหายไปนิดๆ
เพราะเสียงบางอย่าง ที่คนฟังอนุมานเอาเองว่าเป็นเสียงเสื้อผ้ากระทบกับผิวขาวนั่น...

แค่นั้นภาพบางอย่างมันก็ลอยเข้ามาในหัวเอง..
ไม่ได้ทะลึ่ง แค่คนมีจินตนาการสูงได้ไหมล่ะ!


จุนฮยองหลับตา สูดลมหายใจเข้าแรงๆ เพื่อปัดภาพในความคิดออกไป


"เสร็จแล้วล่ะ" ในที่สุดเสียงใสก็พูดขึ้นทำลายความเงียบ จุนฮยองสูดลมหายใจเข้าอีกครั้งก่อนจะหันกลับไป


ฮยอนซึงในชุดนอนสีฟ้าลายตารางเดินตรงมาหาพร้อมกับยื่นการ์ตูนเล่มต่อจากที่อ่านค้างไ
ว้ให้


จุนฮยองรับมันมา ไม่ทันได้อ่านมัน โทรศัพท์ของฮยอนซึงก็ดังขึ้นเสียก่อน
ร่างบางรีบวิ่งไปรับมันในทันที


"สวัสดีครับ.. ครับ.. จริงหรอครับ? วันอาทิตย์นี้.. จุนฮยองวันอาทิตย์นายว่างไหม?"


ถึงจะงงๆ นิดหน่อยว่ามันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยแต่ร่างสูงก็พยักหน้าไป


"ว่างครับ ครับ ขอบคุณครับ" ร่างบางหันไปคุยกับในสายต่อด้วยรอยยิ้มก่อนจะวางสายไป


"จุนฮยอง ค่ายเพลงเขาโทรมาหาเราล่ะ บอกว่าได้ฟังเพลงแล้วสนใจ เลยนัดคุยกันวันอาทิตย์นี้"

ฮยอนซึงพูดก่อนจะทิ้งตัวลงที่ว่างๆ ข้างๆ อีกคน น้ำเสียงบ่งบอกถึงความดีใจ


"ตอนบ่ายโมง ถ้าอย่างนั้นเราเจอกันที่นั่นเลยนะ"

"นายไปเถอะ" จุนฮยองพูดเรียบๆ

"แล้วนาย?"

"ฉันไม่ไป"

"ทำไมล่ะ?"

"ฉัน ไม่ใช่คนที่จะเป็นอะไรก็ได้หรอกนะ" เสียงทุ้มเอ่ย แต่ดูใบหน้าอีกคนจะไม่เข้าใจเสียเลย "ฉันไม่เหมือนนาย นึกอยากเปิดร้านการ์ตูน หรืออยากเป็นอะไรก็ได้"

"ทำไมล่ะ?"

"นายคิดว่าลูกชายคนเดียวของทายาทบริษัทใหญ่ควรจะต้องทำอะไรหลังเรียนจบงั้นหรอ?"


เป็นเพียงคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ...



"...ทำความฝันแทนฉันด้วยก็แล้วกัน"


จุนฮยองก้มหน้าลง หยิบเจ้าการ์ตูนเล่มที่ถูกวางทิ้งไว้ขึ้นมา พลิกเปิดมันดูเล่นพลางยิ้มเยาะให้กับตัวเอง



ความจริงที่รู้ดีอยู่แก่ใจ...
ความสามารถทางดนตรีของตัวเองที่ภูมิใจนักหนาที่แท้มันก็แค่นั้น



"ไม่ได้หรอก" ฮยอนซึงเอ่ยขัด สีหน้าแน่วแน่ "ความฝันน่ะ มันทำแทนกันไม่ได้หรอก"



"นั่นสินะ"
ถูกของฮยอนซึง ของแบบนี้มันจะทำแทนกันได้ยังไง ความฝันใคร ก็ความฝันมัน...


"สรุปแล้ว.. นายจะไปไหม?"

"ช่างเถอะ ถึงวันนั้นก็รู้เอง"






แล้วคืนนั้นจุนฮยองก็เพียงแค่นั่งจิบชาบนโซฟาตัวเดิมเงียบๆ อยู่ข้างๆ เจ้าของห้อง ก่อนจะลุกขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่าดึกมากแล้ว

ก็ฮยอนซึงหาวสองรอบแล้วนี่...


"ฉันไปก่อนดีกว่า"

"อื้อ" ร่างบางตอบรับพลางลุกขึ้นไปเปิดประตูให้


"บ๊ายบาย ไว้เจอกันนะ" เสียงใสของเจ้าของห้องบอกลาเหมือนทุกครั้ง หากแต่คราวนี้ไม่ได้ยิ้มอย่างสดใสเหมือนเคย

"อื้ม"

ประตูค่อยๆ ปิดลง แต่ไม่ทันได้ปิดสนิทก็ถูกคนที่อยู่นอกห้องผลักให้เปิดอ้าออกอีกครั้ง







"พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน ไปดูหนังกันไหม?"









TBC


Comment

Comment:

Tweet

ทั้งคู่เริ่มสนิทกันแล้วสินะ

>o< ชอบ สนุกจริงๆ เลยคะ

น่าติดตามมากๆ

#1 By MUA (49.230.24.236) on 2011-05-03 03:20